Mirea Danst is een magisch sprookje in een nieuwe tijd

Mirea Danst Boek ЉДд van de Mirea Kronieken

Elk einde heeft een begin. Hoor jij ook de cirkel van de laatsten der aarde roepen? Het is die cirkel van wijsheid die aan je vraagt of jij plaats wilt nemen en je geboorterecht wilt leven. In een tijdloze ruimte wacht men op jouw teken. Dan pas kunnen de laatsten vertrekken en zullen de relikwieën worden onthuld in de Mirea Kronieken. De relikwieën zijn manifestaties die bijzondere inzichten bevatten voor de mensheid.

Mirea is een kristalkind van de nieuwe aarde. Ze is geboren met een multi-dimensionaal eenheidsbewustzijn in een menselijk lichaam. Het is haar grootste wens dat je in jezelf de liefde ziet. Lang voordat Mirea naar aarde kwam leefde ze als een ster in het heelal. Ze zou nu nog kleuter zijn en de sluier der vergetelheid over haar ogen trekken. Ze legde haar vleugels af en begroef deze in de tuin. Ze gaf het elke dag water, totdat ze niet meer wist dat ze ooit engel was geweest.

Ook de menselijke engel Mirea ontkomt niet aan Arma Domum, de boomhut. ¨Laten we eerst spelen en de tijd vergeten, niet meer weten wat de bladeren ons toewuifden en welke boom we passeerden. Kom we gaan stappen in de plassen der vergetelheid.¨ Dit terwijl Aurea Vento, het elfengordijn dagelijks tot haar sprak en ze zo niet kon vergeten wie ze was.

Mirea is niet alleen, want jij Deus Magister, de grote lezer en meester bent hier om samen je geboorterecht te beleven. De potenties liggen voor iedereen open.

Haar vermogens lijken echter wel bovenmenselijk. Ze weet wat de mensen denken en voelen, heeft een brein dat sneller gaat dan het licht en heeft een diep begrip van universele wetten en het bestaan.

Je hebt dit boek in je handen omdat er nu een opening is om tot bewustzijnsgroei te komen. Het is een uitnodiging je bewustzijn te expanderen en te leven in onvoorwaardelijke liefde.

Het bevat unieke lichtcodes en activaties. In de tekst zijn bijzondere formules verwerkt die het verborgen potentieel van de mens zichtbaar maken. Deze formules zijn nu voor iedereen beschikbaar. Je bent het zelf waar je al die tijd op wachtte.

Nul is de Bloesem

“Het eerste relikwie en meteen het laatste. Het begin is het einde, waarin we onze staarten omarmen. Nul is de bloesem die wind werd, de wind die uiteindelijk bloesem werd.”

Het boek Mirea zal er één van liefde zijn.

Eerst was er de bloesem. De bloesem die wind werd en later het eerste zou zijn. Het zou bedwelmen onder neuzen die nog niet bestonden. Over geuren die we absorbeerden met onze zintuigen, met ons lichaam.
Het omniversum was roze waas, het hoefde niet zo helder als sneeuw te worden. Het was de geboorte van het nieuwe kind dat als Genesis sprak in de takken die eens ergens op het meifeest in het vreugde vuur was verbrand. Het kind, haar heilige geest had geen herinneringen, gedachtes. Door haar zijn, als een amoebe bijna stroomde, vloog beleefde ze de momenten.

Sferen beelden, hele belevingen, geluiden. Eerst was het zacht en was er enkel de groei die ze ervoer. Het kabbelen zonder sensatie van manifestatievorm. Ze ebde tussen zijn en niet zijn in. Ze had nog geen ras, geen lichaam of vorm. Ze was geen vacuüm of snot. Enkel bloesem die als onkruid woekerde door de portalen zo het universum bewoonde. Leeg zoog bijna. De leegte bewoonde en daarmee het nutteloze niets verslond.

Waar de sneeuwbloem alles stil zette en kristallen zongen, de feniks zocht en allen die hun ding hadden gespeeld zo, zo was de bloesem het kind. Bloesem was wat bloesem was. Niet de frisse wind of opgeheven adem, een nieuwe belofte. Nee. Ze was de adem van de heilige geest die zich voortkabbelend een nieuwe dimensie waarde. Explorerend leegte bevuilend met roze wasem. Bruidsjurken en tule. Het spookte door haar zijn en zintuigen, herinnering loos. Alsof alles 1 was en er niets te associëren viel, dus ook geen toekomst. De sensatie van bloesem zijn zonder grond met het zaad van Mirea. Het grootste kristalkind ooit geleefd.

In den beginne was er niets. Uit het niets ontstond het iets: een gouden korrel graan die het brood deed ontstaan. Waaruit het universum zijn vleugels sloeg. Ten midden van de oceaan van leegte, die opslurpte en zo de wormholes maakte.

In den beginne was er iets. Het was het grote niets dat zoog. Het trok de wens van de gedachte en creëerde het goud. De gouden rijstkorrel dat alles bevatte.

Eerst was er de bloesem.